Nosorożec włochaty
Odrodzony jako nosorożec włochaty pasłbyś się na zamarzniętym stepie z nisko opuszczoną głową, z rogiem długości ludzkiej ręki i futrem, które nie bało się syberyjskiej zimy.
Nisko i kudłato
Coelodonta antiquitatis był nosorożcem wielkości dzisiejszego nosorożca białego: miał około 3,5–3,8 m długości, do około 1,6 m w kłębie i ważył zapewne 2 tony lub więcej. Nosiłbyś długi, spłaszczony przedni róg, czasem ponad metrowy, oraz mniejszy drugi róg. Futro było gęste i wełniste, uszy małe, a ogon krótki – wszystko to przystosowania do zimna.
Starcie na spodzie skamieniałych rogów sugeruje, że nosorożce przesuwały nimi na boki po ziemi, może po to, by odgarnąć śnieg z trawy.
Życie na stepie
Głowę nosiłbyś nisko, w pozycji idealnej do skubania trawy. Jadłbyś trawy i turzyce na otwartym stepie mamucim Europy i północnej Azji. Większość badaczy uważa, że nosorożce włochate żyły samotnie lub w małych grupach, jak wiele współczesnych nosorożców.
Zamarznięte ciała z Syberii i Jakucji, w tym młodego osobnika nazwanego Sasza, zachowały sierść, skórę i tkanki miękkie. Nosorożce malowano też na ścianach jaskiń, najsłynniej w jaskini Chauveta we Francji, ponad 30 000 lat temu. Zęby miały wysokie korony, przystosowane do rozcierania szorstkich traw, a zachowana zawartość żołądków potwierdza dietę z traw, ziół i trochę krzewów. Mrozy nie były problemem, ale gruba warstwa śniegu utrudniała dostęp do pożywienia.
Koniec linii
Ludzie polowali na nosorożce włochate, a lwy i hieny jaskiniowe zapewne atakowały młode. Badania genetyczne skamieniałości sugerują, że populacja była dość stabilna niemal do samego końca, co wskazuje na gwałtowne ocieplenie klimatu około 14 000 lat temu jako ważną przyczynę. Gatunek wymarł prawdopodobnie właśnie wtedy, w północno-wschodniej Syberii. Słynny okaz zachowany w wosku ziemnym odkryto w 1929 roku w Staruni, wówczas w Polsce, a dziś na Ukrainie; można go oglądać w Muzeum Przyrodniczym w Krakowie.
