Jeleń olbrzymi
Odrodzony jako jeleń olbrzymi nosiłbyś największe poroże w dziejach jeleni – do 3,6 m od końca do końca – i co roku wyhodowałbyś nowe.
Ani irlandzki, ani łoś
Megaloceros giganteus nazywany jest po angielsku „irlandzkim łosiem”, bo wiele pięknych szkieletów wydobyto z irlandzkich torfowisk. Nie żył jednak tylko w Irlandii i nie był łosiem – jego najbliższym żyjącym krewnym jest daniel. Samce mierzyły około 2,1 m w kłębie i mogły ważyć około 450–700 kg. Łopatowate poroże osiągało rozpiętość do około 3,6 m i wagę do około 40 kg. Poroże było największe u starszych samców i rosło każdego roku w ciągu kilku miesięcy, zanim zostało zrzucone pod koniec zimy.
Cena poroża
Jako samiec zrzucałbyś i odbudowywał poroże co roku. Wyhodowanie tylu kości w ciągu kilku miesięcy wymagało ogromnych ilości minerałów; badania sugerują, że samce czerpały wapń i fosfor częściowo z własnego szkieletu i potrzebowały bogatej w składniki roślinności. Poroże służyło głównie do pokazów i pojedynków z rywalami w czasie rykowiska.
Pasłbyś się w otwartych lasach i na łąkach, jedząc trawy, zioła i młode pędy. Samice nie miały poroża i były mniejsze. Drapieżnikami były wilki, lwy i hieny jaskiniowe oraz ludzie. Samice rodziły wiosną jedno cielę, a młode były narażone na ataki wilków i hien. Analizy niektórych irlandzkich szkieletów sugerują, że samce odnosiły rany w czasie rykowiska, jak dzisiejsze jelenie.
Aż do holocenu
Zasięg jelenia olbrzymiego sięgał od Irlandii przez Europę po Syberię. Jego liczebność malała wraz z wahaniami klimatu pod koniec ostatniego zlodowacenia, ale populacja w zachodniej Syberii przetrwała do około 7700 lat temu, długo po ustąpieniu lodu. Niegdyś popularna teoria, że poroże urosło tak bardzo, że zgubiło gatunek, nie jest już akceptowana – bardziej prawdopodobne są zmiany roślinności i polowania. Jego szkielety zdobią muzea w Irlandii i Wielkiej Brytanii.
