Hiena jaskiniowa

Hiena cętkowana w większym rozmiarze

Hiena jaskiniowa, Crocuta crocuta spelaea, była eurazjatycką formą hieny cętkowanej, dziś często uznawaną za podgatunek lub bardzo bliski gatunek. Była większa i masywniejsza od dzisiejszej afrykańskiej hieny cętkowanej, miała bardzo silne szczęki i przedtrzonowce przystosowane do łamania kości. Malowidło z jaskini Chauveta we Francji zdaje się przedstawiać hienę cętkowaną, co sugeruje, że wyglądałabyś mniej więcej jak afrykańskie kuzynki.

Podobnie jak dzisiejsze hieny cętkowane, prawdopodobnie żyłabyś w klanie o wyraźnej hierarchii i byłabyś sprawnym łowcą, nie tylko padlinożercą. Szczęki potrafiły kruszyć długie kości dużych ssaków, by dobrać się do szpiku.

Życie w norze

Jak wskazuje nazwa, korzystałabyś z jaskiń jako legowisk, zwłaszcza do wychowywania młodych. W takich miejscach, jak jaskinia Kirkdale w Anglii, badana przez Williama Bucklanda w latach 20. XIX wieku, znaleziono stosy ogryzionych kości nosorożców, koni, jeleni, a nawet lwów, a także skamieniałe odchody hien (koprolity). Ślady zębów pokazują, że hieny przynosiły zdobycz i padlinę do nory, by wykarmić młode.

Polowałabyś na konie, jelenie i renifery, a żywiła się też padliną mamutów, nosorożców włochatych i niedźwiedzi. Rywalizacja z lwami jaskiniowymi i ludźmi o pokarm i schronienie bywała ostra; kości lwów i hien znajdowane razem sugerują walki. Nory hien były więc miejscem, w którym trudno byłoby się nudzić – i w którym zawsze pachniało resztkami.

Zniknięcie z Europy

W plejstocenie hieny jaskiniowe były szeroko rozprzestrzenione w Europie i Azji. W Europie zniknęły około 30 000 lat temu, być może z powodu spadku liczby ofiar i ekspansji ludzi. Ich nory należą do najbogatszych stanowisk paleontologicznych epoki lodowcowej i pokazują całe zespoły dużych zwierząt. Kości hien jaskiniowych znane są także z Polski, m.in. z jaskiń Jury Krakowsko-Częstochowskiej.