Niedźwiedź krótkopyski

Wysoki i długonogi

Arctodus simus był jednym z największych znanych mięsożernych ssaków lądowych. Duże samce mogły ważyć około 700–900 kg, według niektórych szacunków więcej, i mierzyły około 1,5–1,8 m w kłębie, a stojąc na tylnych łapach, przekraczały 3 m. Nogi miałbyś długie, przez co wyglądałbyś wysoko i smukło, a pysk krótki i szeroki – stąd nazwa. Samice były znacznie mniejsze.

Mimo nazwy i rozmiarów Arctodus nie był bliskim krewnym niedźwiedzia brunatnego ani polarnego. Jego najbliższym żyjącym krewnym jest niedźwiedź andyjski z Ameryki Południowej – znacznie mniejszy i jedzący głównie rośliny. Skamieniałości sugerują, że Arctodus mógł pokonywać duże odległości w poszukiwaniu pokarmu.

Drapieżnik, padlinożerca czy wszystkożerca?

Przez dekady uważano, że Arctodus był szybkim superdrapieżnikiem ścigającym konie i bizony. Badania szkieletu sugerują jednak, że nie był zbudowany do szybkiego biegu ani gwałtownych zwrotów. Analizy izotopowe kości wskazują na dietę bogatą w mięso, ale badania zębów sugerują, że w niektórych regionach jadł też rośliny.

Popularna hipoteza widzi w tobie wielkiego padlinożercę, który pokonuje długie dystanse i swoim rozmiarem przegania wilki oraz wielkie koty od ich zdobyczy. Kwestia nadal jest dyskutowana, a różne populacje mogły żyć różnie. Niezależnie od tego, jak zdobywał pożywienie, potrzebował go bardzo dużo, bo utrzymanie tak wielkiego ciała wymagało ogromnych ilości energii każdego dnia.

Zasięg i wymarcie

Arctodus żył w całej Ameryce Północnej, od Alaski po Meksyk, od około 1,8 miliona do mniej więcej 11 000 lat temu. Skamieniałości pochodzą z jaskiń, jezior asfaltowych i wiecznej zmarzliny. Wymarł pod koniec ostatniego zlodowacenia razem z dużymi roślinożercami, od których padliny zależał. Szczątki tego niedźwiedzia są cenne dla badaczy, bo pomagają zrozumieć, jak funkcjonowały ekosystemy plejstocenu.