Doedikur

Zbroja z bronią

Doedicurus clavicaudatus był jednym z największych gliptodontów, olbrzymich krewnych pancerników. Osiągał około 3,6 m długości i ważył szacunkowo 1,4 tony lub więcej. Grzbiet okrywał kopulasty pancerz ze zrośniętych płytek kostnych, a ogon był zamknięty w zbroi i kończył się maczugą z gniazdami na kolce. Same kolce były prawdopodobnie pokryte keratyną i się nie zachowały.

Pancerz byłby ciężki, zbudowany z grubych osteoderm bez ruchomych pasów, jakie mają dzisiejsze pancerniki, więc nie mógłbyś się zwinąć. Nogi byłyby krótkie i mocne, a czaszka miałaby głęboką żuchwę z zębami do rozcierania szorstkiej roślinności. Ciało było długie, ciężkie i bardzo dobrze chronione.

Walki z pobratymcami

Niektóre pancerze gliptodontów mają uszkodzenia pasujące do uderzeń maczugą ogonową, co sugeruje, że samce używały ogonów w walkach o partnerki lub terytorium, podobnie jak jelenie używają poroża. Maczuga mogła też chronić przed drapieżnikami, takimi jak smilodon.

Na co dzień byłbyś powolnym roślinożercą, skubiącym trawy i niskie rośliny na łąkach dzisiejszej Argentyny, Urugwaju i południowej Brazylii. Niewiele drapieżników zaryzykowałoby atak na zdrowego dorosłego osobnika. Młodsze i mniejsze zwierzęta były bardziej narażone i to na nie mogły polować smilodony. Wielkie rozmiary i pancerz dawały dorosłym poczucie bezpieczeństwa, którego dziś nie ma żaden pancernik.

Koniec olbrzymów

Doedikur przetrwał do końca plejstocenu, czyli do około 11 000 lat temu, a według niektórych datowań nieco dłużej. Na stanowisku La Moderna w Argentynie jego kości leżały razem z kamiennymi narzędziami, co sugeruje, że ludzie go ćwiartowali, choć datowanie stanowiska jest sporne. Doedikur wymarł najpewniej przez połączenie zmian klimatu i polowań pierwszych mieszkańców Ameryki Południowej. Pancerze doedikurów są dziś ozdobą argentyńskich muzeów.