Megaterium

Leniwiec w wielkiej skali

Megatherium americanum był jednym z największych ssaków lądowych swoich czasów w Ameryce Południowej. Szacunki mówią o około 6 m długości i około 4 tonach wagi. W przeciwieństwie do dzisiejszych leniwców nadrzewnych żyłbyś na ziemi. Tylne nogi i gruby ogon tworzyły trójnóg, który pozwalał stanąć pionowo i sięgać wysoko rosnących liści. Przednie łapy miały olbrzymie pazury, a ponieważ zakrzywiały się do środka, chodziłbyś prawdopodobnie na bokach stóp i na knykciach. Masywna miednica i ogon przenosiły ciężar ciała, gdy stawałeś na tylnych nogach.

Dieta z liści

Zęby i szczęki były przystosowane do cięcia liści i pędów, więc większość badaczy widzi w megaterium zwierzę zjadające liście drzew i krzewów. Niektórzy twierdzili, że silne przednie kończyny mogły służyć do odbierania padliny lub odpędzania drapieżników, ale wersja roślinożercy jest lepiej udokumentowana. Niewiele drapieżników odważyłoby się zaatakować dorosłego osobnika – młode były bardziej narażone.

Duże rozmiary oznaczały powolną przemianę materii i potrzebę zjadania ogromnych ilości roślin. Młode leniwce mogły długo pozostawać przy matkach, jak dzisiejsze leniwce. Duże pazury dawały też skuteczną obronę.

Darwin, Cuvier i koniec

Megaterium zajmuje ważne miejsce w historii nauki. Szkielet znaleziony w Argentynie wysłano w 1789 roku do Madrytu, a Georges Cuvier opisał go w 1796 roku, traktując jako dowód, że gatunki mogą wymierać. Później Karol Darwin zbierał skamieniałości leniwców naziemnych w Argentynie podczas rejsu na statku Beagle.

Megaterium zniknęło około 12 000 lat temu, wkrótce po przybyciu ludzi do Ameryki Południowej. Kości z nacięciami na niektórych stanowiskach sugerują, że ludzie polowali na olbrzymie leniwce lub je ćwiartowali, a swoją rolę zapewne odegrały też zmiany klimatu. Jego szkielet nadal można oglądać w Madrycie.