Mastodont
Jako mastodont byłbyś krępym, kudłatym krewnym słoni, skubiącym gałęzie w świerkowych lasach i na mokradłach lodowcowej Ameryki Północnej zębami przypominającymi rzędy małych stożków.
To nie mamut
Mastodont amerykański, Mammut americanum, jest często mylony z mamutem włochatym, ale oba gatunki były spokrewnione tylko daleko i należały do różnych rodzin. Byłbyś niższy i bardziej masywny niż mamut: samce mierzyły około 2,3–2,8 m w kłębie i ważyły kilka ton. Ciosy były długie i zakrzywione, a ciało zapewne pokryte sierścią.
Nazwa „mastodont” znaczy „ząb z brodawkami” i nawiązuje do stożkowatych guzków na zębach trzonowych – przystosowanych do miażdżenia gałązek, liści i kory, a nie do rozcierania trawy. Szczęki były mocne i długie, z grubą warstwą szkliwa.
Życie z gałązek
Żyłbyś w lasach, zadrzewieniach i na mokradłach, żywiąc się gałązkami, liśćmi, szyszkami i innymi roślinami, o czym świadczą szczątki roślin zachowane przy szkieletach. Ciosy mastodontów, podobnie jak mamucie, zapisują warstwy przyrostowe. Analiza ciosu pewnego samca z Indiany pokazała, że co roku wędrował on w określony rejon, być może na gody, i zginął najpewniej w walce z innym samcem, na co wskazuje rana w czaszce.
Mastodonty żyły prawdopodobnie w małych grupach rodzinnych prowadzonych przez samice, jak słonie, podczas gdy samce wędrowały samotnie lub w małych grupach kawalerskich. Ich zęby pomogły naukowcom odtworzyć lasy lodowcowej Ameryki Północnej. W ciosach zachowały się też informacje o porach roku i stresie, jakiego doświadczały zwierzęta.
Skamieniałości z całego kontynentu
Mastodonty żyły w Ameryce Północnej przez miliony lat, od Alaski po Meksyk, i należały do pierwszych skamieniałości, które zafascynowały uczonych w Stanach Zjednoczonych. Thomas Jefferson liczył nawet, że żywe mastodonty znajdą się na Dzikim Zachodzie. Wymarły około 11 000 lat temu, pod koniec ostatniego zlodowacenia, prawdopodobnie przez połączenie zmian klimatu i polowań. Ich szczątki znajduje się często na dnie dawnych jezior i bagien.
