Glyptodon

Żywa kopuła

Gliptodont należał do pancernikowców i był olbrzymim krewnym dzisiejszych pancerników. Duże osobniki osiągały około 3 m długości i być może 1,5–2 tony wagi. Grzbiet okrywał sztywny pancerz z ponad 1000 drobnych, połączonych ze sobą płytek kostnych zwanych osteodermami, każda o grubości około 2,5 cm. W przeciwieństwie do pancernika nie mogłeś się zwinąć w kulę; zamiast tego miałbyś kostny daszek na głowie i ogon zamknięty w pierścieniach pancerza.

Nogi były krótkie i grube, by unieść ten ciężar, a kręgi częściowo zrośnięte, co pomagało dźwigać skorupę. Dzięki takiej zbroi dorosły gliptodont był niemal nie do ruszenia dla drapieżników.

Wypas na pampie

Byłbyś roślinożercą, skubiącym trawy i inne niskie rośliny na otwartych łąkach oraz w pobliżu rzek i jezior. Głębokie szczęki i trące zęby sugerują dietę z twardych roślin. Niewiele drapieżników mogło przebić twój pancerz, choć smilodony i inne duże drapieżniki mogły atakować młode lub odsłonięte części ciała. Samce mogły też walczyć ze sobą opancerzonymi ogonami.

Pancerz chroniłby też przed pogodą, ale czynił cię powolnym i mógł łatwo się przegrzewać w słońcu, więc w najgorętszych godzinach mogłeś odpoczywać w cieniu albo w wodzie. Pancerz był ciężki: jego waga stanowiła znaczną część masy ciała.

Pancerze i pierwsi ludzie

Gliptodont pochodził z Ameryki Południowej i podczas wielkiej wymiany fauny między Amerykami, po powstaniu Przesmyku Panamskiego, dotarł do Ameryki Środkowej. Wymarł około 10 000 lat temu. Są dowody, że pierwsi ludzie w Ameryce Południowej polowali na gliptodonty, a na niektórych stanowiskach znaleziono pancerze, które mogły służyć jako schronienia, choć ta interpretacja jest sporna. Kopalne DNA spokrewnionego gliptodonta potwierdziło w 2016 roku, że stanowią one gałąź w obrębie rodziny pancerników.