Kleszcz
Całe twoje kleszczowe życie sprowadzałoby się do trzech posiłków, oddalonych od siebie o miesiące, i cierpliwości, by na każdy z nich czekać z wyciągniętymi przednimi nogami.
Polowanie bez ruszania się z miejsca
W polskich lasach i na łąkach najpewniej zostałbyś kleszczem pospolitym (Ixodes ricinus). Nie skaczesz, nie latasz i wbrew obiegowej opinii nie spadasz z drzew. Wspinasz się na źdźbło trawy albo niski krzew, zwykle znacznie poniżej metra, i rozkładasz przednie odnóża. Gdy ociera się o ciebie sarna, mysz, pies lub turysta, łapiesz się sierści albo nogawki.
Żywiciela wyczuwasz narządem Hallera – zagłębieniem na przednich nogach, które rejestruje dwutlenek węgla, ciepło, zapachy i drgania. Czatowanie męczy: w suchym powietrzu tracisz wodę, więc co jakiś czas schodzisz do wilgotnej ściółki, żeby się nawodnić.
Trzy stadia, trzy obiady
Wykluwasz się z jednego z około dwóch tysięcy jaj jako sześcionoga larwa wielkości ziarenka maku. Po pierwszym posiłku, często z gryzonia, odpadasz i linienie zmienia cię w ośmionogą nimfę. Kolejny posiłek, kolejne linienie – i jesteś dorosły. Cały cykl trwa zwykle dwa–trzy lata, czasem dłużej, a większość tego czasu to czekanie.
Jedzenie trwa długo. Nacinasz skórę, kotwiczysz zadziorzaste aparaty gębowe wydzieliną podobną do cementu i wpuszczasz ślinę, która znieczula i hamuje krzepnięcie krwi. Dorosła samica żeruje około tygodnia i zwiększa masę ponad stukrotnie, po czym odpada, składa jaja i umiera.
Dlaczego ludzie się ciebie boją
Właśnie przez ślinę kleszcze przenoszą drobnoustroje, w tym bakterie wywołujące boreliozę i wirusa kleszczowego zapalenia mózgu. To czyni cię jednym z najważniejszych medycznie zwierząt w Europie. Koniec? Wyschnięcie, ptak lub ryjówka w ściółce, grzybica owadobójcza albo pęseta.
Dobra wiadomość dla ludzi: nie każdy kleszcz jest zakażony, a ryzyko boreliozy rośnie z czasem żerowania. Dlatego lekarze radzą oglądać skórę po spacerze i jak najszybciej usuwać pasożyta pęsetą, chwytając go tuż przy skórze, bez smarowania tłuszczem czy alkoholem.
