Skutozaur

Zbroja na raty

Skutozaur należał do pareiazaurów, grupy dużych, wczesnych gadów. Dorosłe osobniki miały około 2,5–3 m długości i były bardzo masywne, z krótkimi, mocnymi nogami ustawionymi częściowo pod tułowiem. Skórę wzmacniały kostne płytki zwane osteodermami, a szeroką czaszkę zdobiły guzy i kolce na policzkach – nazwa znaczy „jaszczur-tarcza”.

Głowa była szeroka i płaska, a oczy wyglądały spod kostnych grzbietów. Pareiazaury nie mają bliskich żyjących krewnych; ich miejsce wśród gadów wciąż jest dyskutowane, choć niektóre badania wiążą je z przodkami żółwi. Pancerz kostny służył ochronie, nie szybkości. Byłbyś powolny, a największą szansą na przetrwanie ataku było to, że jesteś zbyt duży i zbyt twardy, by drapieżnik dał radę cię powalić. Masywne łapy dobrze nadawały się do chodzenia po miękkim podłożu nad rzekami, choć długich pościgów byś nie wytrzymał.

Wypas w czasie suszy

Byłbyś roślinożercą o zębach w kształcie liści, z ząbkowanymi krawędziami, idealnych do szarpania twardych roślin. Późnopermska Rosja była sezonowym, półsuchym krajobrazem rzek i równin zalewowych, więc zapewne trzymałbyś się wody, gdzie roślinność była najbujniejsza.

Skamieniałości skutozaurów znajdowano czasem w grupach, co może wskazywać na życie stadne albo po prostu na gromadzenie się zwierząt przy kurczących się wodopojach w porze suchej. Największym zagrożeniem byłaby inostrancewia, szablozębny gorgonops z tych samych terenów. Woda byłaby kluczowym zasobem: tam, gdzie wysychała, kończyła się też roślinność, a zaczynały się kłopoty.

Wykopany na północy

Najlepsze szkielety skutozaura pochodzą z okolic Dźwiny Północnej w Rosji, gdzie około 1900 roku prowadził wykopaliska Władimir Amalicki. Zwierzęta te żyły mniej więcej 265–252 miliony lat temu i, jak większość dużych zwierząt tamtych czasów, zniknęły podczas wielkiego wymierania na końcu permu.