Liliowiec
Odrodzony jako liliowiec wyglądałbyś jak kwiat, ale byłbyś zwierzęciem: przytwierdzonym łodygą do dna ordowickiego morza, łowiącym pokarm koroną pierzastych ramion.
Zwierzę przebrane za roślinę
Liliowce to szkarłupnie, krewni rozgwiazd i jeżowców. Typowy liliowiec na łodydze ma u podstawy rozgałęziony „korzeń”, który kotwiczy go w dnie, długi, giętki trzon złożony z ułożonych w stos krążków zwanych członami oraz kielichowate ciało z rozgałęzionymi ramionami. Otwór gębowy znajdowałby się na górze kielicha, skierowany ku górze i otoczony ramionami.
Nie miałbyś mózgu, oczu ani serca w zwykłym sensie – tylko pierścień nerwowy i układ wodny napędzający nóżki ambulakralne. Niektóre gatunki potrafiły powoli zginać łodygę, a nawet odczepić się i przenieść, gdy warunki się pogarszały. Dla zwierzęcia, które wygląda jak kwiat, to całkiem sporo możliwości.
Łowienie ramionami
Rozkładałbyś ramiona w wachlarz zwrócony do prądu i łapał plankton oraz cząstki organiczne drobnymi nóżkami ambulakralnymi. Rowkami wzdłuż ramion pokarm spływał do otworu gębowego. W paleozoiku liliowce tworzyły gęste łąki, a kto stał wyżej, ten miał lepszy dostęp do bogatego w pokarm prądu – podwodna panorama filtratorów na różnych wysokościach.
Drapieżniki stanowiły realne zagrożenie. Skamieniałe liliowce mają czasem zregenerowane ramiona i otwory wywiercone przez ślimaki, a pojawienie się ryb zdolnych miażdżyć pancerze mogło później zepchnąć wiele liliowców na łodygach w głębsze wody. Niektóre liliowce rosły na łodygach długich na wiele metrów, wynosząc koronę wysoko ponad dno.
Wapienne dziedzictwo
Liliowce pojawiły się w ordowiku, około 480 milionów lat temu, i były w paleozoiku tak liczne, że całe formacje wapieni składają się w dużej mierze z ich pokruszonych łodyg. W Anglii krążkowate człony nazywano „paciorkami św. Kutberta”. Liliowce przetrwały wymieranie permskie w uszczuplonym składzie, a dziś żyje około 600 gatunków – większość z nich to pozbawione łodygi komatule.
