Inostrancevia
Jeśli wrócisz jako inostrancewia, będziesz szablozębnym drapieżnikiem wielkości dużego niedźwiedzia, panującym na późnopermskich równinach dzisiejszej Rosji.
Szable przed kotami
Inostrancevia należała do gorgonopsów, grupy drapieżnych synapsydów – wczesnych krewnych ssaków. Była jednym z największych gorgonopsów: mierzyła około 3–3,5 m, a jej długa czaszka miała około 50–60 cm. Najbardziej rzucałyby się w oczy długie, ostrzowate kły w szczęce, przekraczające 10 cm i działające jak szable. Paszczę można było otworzyć bardzo szeroko, by te kły w ogóle wykorzystać. Masywna czaszka i silne mięśnie szyi pomagały wbijać kły w grubą skórę dużych roślinożerców. W twoim świecie nie było większego drapieżnika lądowego.
Polowanie na olbrzymów
Twoją ofiarą byłyby zapewne duże roślinożerce, takie jak opancerzony pareiazaur skutozaur, żyjący w tym samym regionie. Z budowy czaszki i zębów wnioskuje się, że skuteczną metodą było zadawanie głębokich, rozcinających ran i czekanie, aż ofiara osłabnie, a nie przytrzymywanie jej miażdżącym chwytem. Chodziłbyś w postawie bardziej wyprostowanej niż wcześniejsze synapsydy, takie jak dimetrodon.
Gorgonopsy miały duże oczodoły i dobrze rozwinięty węch, więc mogłeś polować o świcie, o zmierzchu, a nawet nocą. Zęby wymieniały się przez całe życie, więc złamana szabla nie oznaczała końca kariery łowcy. Twoja pozycja szczytowego drapieżnika była jednak krucha: zależała od dużych roślinożerców, a tych pod koniec permu ubywało.
Rosja i Afryka Południowa
Inostrancewię znaleziono najpierw nad Dźwiną Północną w północnej Rosji; opisał ją Władimir Amalicki, nadając nazwę na cześć geologa Aleksandra Inostrancewa. W 2023 roku badacze ogłosili znalezisko jej skamieniałości w basenie Karoo w Afryce Południowej. Sugeruje to, że zwierzę dotarło tam tuż przed wielkim wymieraniem permskim, zajmując miejsce po lokalnych drapieżnikach, które już wymarły.
Nie nacieszyłbyś się tym długo: wymieranie na końcu permu, około 252 milionów lat temu, zmiotło gorgonopsy całkowicie.
