Wielkorak
Odrodzony jako wielkorak byłbyś „skorpionem morskim” – członowanym, opancerzonym łowcą, który przemierza sylurskie laguny, wiosłując parą spłaszczonych nóg.
Prawie skorpiony
Wielkoraki to wodne stawonogi spokrewnione ze skorpionami, pająkami i ostrogonami. Żyły od ordowiku do końca permu, ale najliczniejsze były w sylurze, około 443–419 milionów lat temu. Większość mierzyła 10–20 cm. Kilka gatunków stało się olbrzymami: Jaekelopterus rhenaniae, znany ze szczypiec znalezionych w Niemczech, mógł mieć około 2,5 m długości i należy do największych stawonogów w dziejach.
Ciało składałoby się z tarczy głowowej z oczami, członowanego odwłoka i kolca ogonowego zwanego telsonem – zwykle nie był to kolec jadowy. U wielu gatunków ostatnia para nóg była spłaszczona w wiosła do pływania. Oczy byłyby złożone, jak u owada, a niektóre gatunki miały świetny wzrok, pozwalający wypatrywać zdobycz w przejrzystej, płytkiej wodzie. Badania oczu jaekelopterusa wskazują jednak, że nie wszystkie wielkoraki widziały równie dobrze.
Polowanie i linienie
Zależnie od gatunku mógłbyś być aktywnym drapieżnikiem chwytającym ryby i inne stawonogi kolczastymi przednimi odnóżami lub dużymi szczypcami albo przeczesywać osad w poszukiwaniu drobnych zwierząt. Jak każdy stawonóg, musiałbyś linieć, żeby rosnąć – wiele skamieniałości wielkoraków to w rzeczywistości wylinki.
Znaleziska sugerują, że niektóre wielkoraki gromadziły się licznie na płyciznach, być może po to, by linieć i rozmnażać się we względnym bezpieczeństwie, jak dziś robią to skrzypłocze.
Laguny Nowego Jorku
Wiele pięknie zachowanych wielkoraków pochodzi z sylurskich skał grupy Bertie w stanie Nowy Jork, gdzie żyły w słonych, płytkich lagunach. Eurypterus remipes jest oficjalną skamieniałością tego stanu. W dewonie i karbonie wielkoraki stopniowo przeniosły się do wód słonawych i słodkich, a zniknęły podczas wymierania permskiego, około 252 milionów lat temu. Dla wielu kolekcjonerów okaz wielkoraka z Nowego Jorku to jedno z najcenniejszych znalezisk paleozoiku.
