Pulmonoscorpius

Ciało olbrzyma

Pulmonoscorpius kirktonensis znany jest z wczesnego karbonu, sprzed około 335 milionów lat, a jego długość szacuje się na około 70 cm. Wyglądałbyś z grubsza jak dzisiejszy skorpion: para chwytnych szczypiec, osiem nóg krocznych, członowany odwłok i ogon zakończony kolcem jadowym. Ze skamieniałości nie da się potwierdzić, czy żądło miało jad, ale wszystkie żyjące skorpiony go używają, więc to rozsądne założenie.

Nazwa znaczy „skorpion płucny”. Oddychałbyś płucotchawkami – stosami cienkich blaszek wymieniających gazy z powietrzem. To dowód, że żyłeś na lądzie, a nie w wodzie jak niektórzy wcześniejsi krewni skorpionów.

Polowanie w lesie

Twój świat był tropikalnym krajobrazem jezior, lasów pierwszych drzew i wulkanicznych gorących źródeł. Zdobyczą mogły być owady, inne stawonogi, a może i drobne, wczesne czworonogi. Jak współczesne skorpiony, polegałbyś raczej na dotyku i wyczuwaniu drgań niż na wzroku i potrafił długo przetrwać bez jedzenia, czekając w kryjówce, aż coś podejdzie blisko.

Największym zagrożeniem byłyby wczesne płazy i większe stawonogi, a także – jak u wszystkich stawonogów – bezbronne godziny po linieniu. Gdy się najadłeś, mogłeś potem nie jeść przez wiele tygodni, wydając bardzo mało energii.

Okno o nazwie East Kirkton

Wszystkie znane skamieniałości pochodzą z kamieniołomu East Kirkton koło Bathgate w hrabstwie West Lothian w Szkocji. Stanowisko zachowało wyjątkowy obraz wczesnego życia na lądzie, m.in. jedne z najstarszych znanych czworonogów o cechach gadzich, płazy, krocionogi i wielkoraki. Szkocja leżała wtedy blisko równika, stąd ciepłe i bujne otoczenie.

Opisano zaledwie kilka niekompletnych okazów, dlatego pełny wygląd pulmonoskorpiona odtwarza się częściowo na podstawie lepiej poznanych skorpionów. Mimo to jego rozmiary robią wrażenie: to jeden z największych skorpionów, jakie kiedykolwiek chodziły po lądzie.