Hylonomus
Odrodzony jako hylonomus byłbyś małym zwierzątkiem podobnym do jaszczurki, śmigającym po karbońskim lesie – i jednym z pierwszych stworzeń, które składały jaja zdolne przetrwać na suchym lądzie.
Wśród pierwszych gadów
Hylonomus lyelli to jeden z najstarszych znanych gadów, żyjący około 312 milionów lat temu. Miałbyś około 20 cm długości razem z ogonem, smukłe ciało, cztery rozstawione na boki kończyny i drobne, ostre zęby. Dzisiejszemu obserwatorowi przypominałbyś jaszczurkę, choć z współczesnymi jaszczurkami nie byłeś blisko spokrewniony.
Bycie wczesnym gadem oznaczało coś ważnego: twoja linia, owodniowce, składała jaja otoczone błonami ochronnymi, które nie musiały trafiać do wody. Dzięki temu zwierzęta takie jak ty uwolniły się od stawów, od których płazy wciąż były zależne. Czaszka byłaby mała i lekka, a mięśnie szczęk ułożone tak, by umożliwić szybkie, kłapiące ugryzienie – idealne do łapania zwinnych owadów. W lesie pełnym większych zwierząt bycie małym i szybkim było najlepszą strategią przetrwania.
Życie w pniach
Słynne skamieniałości pochodzą z Joggins w Nowej Szkocji, gdzie szkielety znaleziono wewnątrz pustych, pionowych pni olbrzymich widłaków. Jedno z wyjaśnień mówi, że małe zwierzęta wpadały lub wchodziły do butwiejących pni – może w pogoni za ofiarą albo w poszukiwaniu schronienia – i nie mogły się wydostać, zanim zasypał je osad.
Jadłbyś owady, krocionogi i inne drobne bezkręgowce, których w lasach węglowych nie brakowało. Największym zagrożeniem były większe płazy i wczesne drapieżniki. Niektóre szkielety zachowały się niemal w całości, co rzadko zdarza się tak małym i delikatnym zwierzętom.
Odkrycie
Hylonomusa znalazł kanadyjski geolog John William Dawson, który opisał go w 1860 roku po wizycie w Joggins z Charlesem Lyellem, wpływowym brytyjskim geologiem upamiętnionym w nazwie gatunkowej. Nazwa Hylonomus znaczy „mieszkaniec lasu”. Klify w Joggins są dziś na liście światowego dziedzictwa UNESCO, a w 2002 roku hylonomus został oficjalną skamieniałością Nowej Szkocji.
