Eryops
Jako eryops byłbyś przysadzistym płazem z szeroką głową, wielkości małego aligatora, wylegującym się na brzegu i rzucającym na wszystko, co choć trochę przypomina rybę.
Płaz wagi ciężkiej
Eryops należał do temnospondyli, dużej grupy wczesnych czworonogów odlegle spokrewnionych z dzisiejszymi płazami. Dorosłe osobniki osiągały około 1,5–2 m długości i miały krępe ciało, krótkie, mocne kończyny oraz szeroką, płaską czaszkę. Szkielet był jak na płaza wyjątkowo masywny, co sugeruje, że radziłeś sobie i w wodzie, i na lądzie.
Pysk wypełniało mnóstwo ostrych zębów, w tym duże kły na podniebieniu. Budowa czaszki wskazuje, że nie potrafiłeś żuć: chwytałbyś ofiarę i podrzucał ją ruchami głowy w głąb gardła, jak robią krokodyle. Ciało było ciężkie i szerokie.
Posiłki i zwyczaje
Większość badaczy widzi w eryopsie półwodnego drapieżnika żywiącego się głównie rybami, choć zapewne nie gardził innymi płazami i drobnymi zwierzętami. Prawdopodobnie wygrzewałbyś się lub czekał na płyciznach bagien, stawów i wolno płynących strumieni. Młode eryopsy najpewniej zaczynały życie w wodzie jako larwy, jak wiele dzisiejszych płazów, zanim wyrosły na ciężkie dorosłe zwierzęta.
Poruszanie się po lądzie byłoby powolne i męczące, więc pewnie nie oddalałbyś się zbytnio od wody. Duże dorosłe osobniki miały niewielu wrogów, ale młode musiały uważać na drapieżne ryby, inne płazy i wczesne synapsydy, takie jak dimetrodon. Skóra płazów łatwo traci wilgoć, więc długie wyprawy w upale nie wchodziłyby w grę.
Zapis kopalny
Eryops żył około 300–290 milionów lat temu, na przełomie karbonu i permu. To jeden z najlepiej poznanych wczesnych czworonogów dzięki licznym szkieletom z czerwonych osadów Teksasu i Nowego Meksyku, opisanym po raz pierwszy przez Edwarda Drinkera Cope’a w 1887 roku. Nazwa znaczy mniej więcej „wydłużona twarz” i nawiązuje do długiego pyska. Liczne szkielety pozwalają badać nawet szczegóły, takie jak budowa kręgosłupa i stawów kończyn.
