Edafozaur

Żagiel z poprzeczkami

Edafozaur był synapsydem, tak jak dimetrodon, i żył około 303–280 milionów lat temu, od późnego karbonu do wczesnego permu. Duże osobniki dorastały do około 3 m długości. Żagiel na grzbiecie podtrzymywały wysokie wyrostki kręgów, nabite bocznymi guzkami lub poprzeczkami, przez co przypominał olinowanie statku. Do czego służyły te poprzeczki – nie wiadomo; często mówi się o funkcji pokazowej. Ogon był długi i gruby.

Wczesny wegetarianin

Należałeś do pierwszych dużych roślinożernych kręgowców lądowych. Głowę miałbyś niewielką w stosunku do ciała, a w szczękach kołkowate zęby oraz całe płyty zębów miażdżących na podniebieniu i w żuchwie, którymi rozcierałbyś twardą roślinność. Beczkowaty tułów mieścił zapewne długie jelita do trawienia roślin – plan budowy powtórzony później przez wielu roślinożerców.

Jedzenie roślin na lądzie było wówczas stosunkowo nowym pomysłem, a edafozaur pokazuje, jak ten styl życia się rozwijał. Rozcieranie pokarmu zajmowało czas, więc większość dnia spędzałbyś na jedzeniu. Fermentujące w dużych jelitach rośliny wytwarzały ciepło, co mogło pomagać w utrzymaniu temperatury ciała. Część badaczy dopuszczała, że edafozaur jadł także mięczaki, ale ta hipoteza nie zyskała szerszej akceptacji. Pewne jest, że jego uzębienie świetnie radziło sobie z twardymi roślinami, które dla wielu ówczesnych zwierząt były niejadalne.

Sąsiedzi i zagrożenia

Żyłbyś w Ameryce Północnej i Europie, dzieląc krajobraz z drapieżnymi synapsydami, takimi jak dimetrodon. Niektórzy naukowcy przypuszczają, że żagiel pomagał wyglądać na większego i groźniejszego, ale to spekulacja. Ostatecznie edafozaur i jego krewni wymarli we wczesnym permie, gdy klimat stawał się suchszy, a pojawiały się nowe typy roślinożerców. Pierwsze skamieniałości odkryto w Teksasie, gdzie również żył dimetrodon. Żagle obu zwierząt wyglądały podobnie, choć wyewoluowały prawdopodobnie niezależnie.