Opabinia
Jeśli koło przydzieli ci rolę opabinii, dostaniesz pięcioro oczu, trąbkę jak wąż od odkurzacza ze szczypcami na końcu i ciało długości mniej więcej twojego palca.
Pięcioro oczu i jedna trąbka
Opabinia była niewielka – miała około 4–7 cm długości – za to jej budowa zaskakuje do dziś. Na czubku głowy sterczało pięcioro oczu na krótkich słupkach, co dawało szerokie pole widzenia. Z przodu zwisała długa, giętka trąbka, zakończona chwytnym narządem z kolcami.
Ciało było członowane: każdy segment miał parę bocznych płatów, a na końcu znajdował się wachlarz płetw ogonowych. Płaty najpewniej poruszały się falowo podczas pływania, a wzdłuż ciała ciągnęły się skrzela do oddychania tlenem rozpuszczonym w wodzie.
Jedzenie z chwytakiem
Otwór gębowy leżał na spodzie ciała i był skierowany do tyłu, więc całe polowanie spadało na trąbkę. Sondowałbyś nią osad albo wodę, chwytał drobne ofiary lub kąski w szczypce, a potem zginał trąbkę i podawał zdobycz do gęby. Sąsiadami w kambryjskim morzu byłyby trylobity, gąbki i znacznie większy anomalokaris – jeden z drapieżników, których należało unikać.
Znanych jest tylko kilkadziesiąt dobrze zachowanych okazów, więc wiele szczegółów twojego codziennego życia to wciąż ostrożne domysły. Pewne jest jedno: z pięciorgiem oczu trudno byłoby cię zaskoczyć od góry.
Zwierzę, z którego śmiali się naukowcy
Opabinię opisał Charles Walcott w 1912 roku na podstawie okazów z łupków z Burgess w Kolumbii Brytyjskiej, liczących około 508 milionów lat. Gdy w latach 70. paleontolog Harry Whittington pokazał jej szczegółową rekonstrukcję na konferencji, sala podobno wybuchnęła śmiechem – stworzenie wyglądało jak żart.
Dziś traktuje się ją bardzo poważnie. Uważa się ją za bliską krewną linii stawonogów, ulokowaną w pobliżu radiodontów, i za ważny ślad tego, jak krok po kroku powstawał plan budowy stawonogów. Opabinia stała się też symbolem kambryjskiej eksplozji – okresu, w którym w stosunkowo krótkim czasie pojawiło się wiele nowych planów budowy zwierząt.
