Hallucigenia

Robak z nogami i kolcami

Hallucigenia należała do lobopodów, miękkich robaków o krótkich odnóżach. Większość okazów ma zaledwie 1–3 cm długości. Miałbyś około siedmiu–ośmiu par smukłych nóżek zakończonych pazurkami i siedem par sztywnych kolców sterczących z grzbietu. Kilka dodatkowych, przypominających macki odnóży z przodu mogło pomagać w zbieraniu pokarmu.

Głowa była mała, z parą prostych oczu i otworem gębowym otoczonym ząbkami, za którym ciągnęło się gardło wysłane drobnymi, ząbkopodobnymi strukturami. Kolce najpewniej chroniły przed zjedzeniem w morzu, w którym nie brakowało już drapieżników. Ciało było miękkie, a zachowało się tylko dzięki wyjątkowym warunkom: szybkiemu pogrzebaniu w drobnym mule ubogim w tlen, który spowolnił rozkład.

Uczepiona gąbki

Skamieniałości hallucigenii znajduje się czasem obok gąbek. Część badaczy przypuszcza, że zwierzęta trzymały się ich pazurkami i wyłapywały z wody cząstki pokarmu albo zjadały materię organiczną. Życie toczyłoby się powoli, tuż nad dnem, z przeczekiwaniem zagrożeń za płotem z kolców.

Z maleńkim otworem gębowym i nogami przystosowanymi raczej do chwytania niż do dalekich wędrówek nigdzie byś się nie spieszył. Jeśli gąbka była dobrym miejscem, mogłeś spędzić na niej znaczną część życia, czepiając się jej pazurkami jak alpinista ściany.

Do góry nogami, potem tyłem do przodu

W 1977 roku Simon Conway Morris zrekonstruował hallucigenię tak, jakby chodziła na kolcach, a na grzbiecie miała pojedynczy rząd chybotliwych „macek”. Była tak dziwna, że nazwa nawiązuje do halucynacji. W 1991 roku lepsze okazy z Chengjiang w Chinach pokazały, że kolce są na grzbiecie, a „macki” to sparowane nogi. W 2015 roku badanie z użyciem mikroskopu elektronowego wskazało wreszcie głowę – z oczami i zębami – na końcu, który wcześniej brano za ogon.

Dziś hallucigenię uważa się za wczesnego przedstawiciela grupy, do której należą pazurnice, wciąż żyjące w lasach tropikalnych.