Bothriolepis
Odrodzony jako bothriolepis mieszkałbyś w kostnym pudełku i grzebał w dnie dewońskiej rzeki dwiema przegubowymi „rękami”, jakby pożyczonymi od kraba.
Pudełko z rękami
Bothriolepis należał do antiarchów, jednej z najpospolitszych grup plakodermów, czyli ryb pancernych. Większość gatunków miała do 30 cm długości, choć niektóre były większe. Głowę i tułów zamykało pudło z płyt kostnych, a małe oczy, osadzone blisko siebie na czubku głowy, patrzyły w górę.
Zamiast zwykłych płetw piersiowych miałbyś dwa długie, wąskie wyrostki w kostnej osłonie, zgięte pośrodku jak łokcie. Mogły służyć do podpierania się, przepychania przez muł albo utrzymywania pozycji w nurcie. Za pancerzem ciągnął się miękki, pokryty łuskami ogon. Pancerz był lekki jak na swoją wytrzymałość, a jego płyty łączyły się przegubowo, co dawało pewną swobodę ruchów przy jednoczesnej ochronie.
Na dnie rzeki
Otwór gębowy leżał na spodzie głowy, dlatego bothriolepisa zwykle uważa się za rybę żerującą przy dnie, przesiewającą muł i szczątki organiczne. Większość czasu spędzałbyś przy dnie rzek, jezior i ujść, czujnie zerkając w górę na większe ryby i wczesnych krewnych czworonogów.
Część badaczy sugerowała, że bothriolepis miał parzyste narządy podobne do płuc, ale to kwestia sporna. Pewne jest, że żył w płytkich wodach o zmiennej zawartości tlenu. Płytka woda bywała też niebezpieczna podczas suszy.
Skamieniałość z całego świata
To jeden z najszerzej rozprzestrzenionych kręgowców dewonu: opisano ponad 100 gatunków ze wszystkich kontynentów, łącznie z Antarktydą. Park Narodowy Miguasha w Quebecu, wpisany na listę UNESCO, dostarczył tysięcy okazów. Żyłbyś mniej więcej 387–360 milionów lat temu i, jak wszystkie plakodermy, zniknąłbyś pod koniec dewonu.
Dzięki tak wielu kompletnym okazom bothriolepis stał się modelowym zwierzęciem do badania, jak rosły wczesne kręgowce szczękowe i jak ich pancerz zmieniał się z wiekiem. Paleontolodzy mogą prześledzić całe serie wzrostowe, od małych młodych po duże dorosłe.
