Hoplit
Jako hoplita przez większość roku byłbyś rolnikiem, a gdy przyszło wezwanie – mężczyzną w brązie, który stoi ramię w ramię z sąsiadami i ufa ich tarczom tak samo jak własnej.
Obywatel, rolnik, żołnierz
Hoplici stanowili ciężką piechotę greckich miast-państw mniej więcej od VII do IV wieku p.n.e. W większości poleis nie byli zawodowcami, lecz obywatelami posiadającymi ziemię, którzy sami kupowali uzbrojenie. Dlatego mieli znaczenie polityczne: kto walczył za polis, oczekiwał głosu w jej sprawach.
Wielkim wyjątkiem była Sparta. Pełnoprawni obywatele nie mogli tam pracować fizycznie i od dzieciństwa szkolili się do wojny, a ziemię uprawiali heloci – zniewolona ludność podbita przez Spartan.
Ciężar panoplii
Twój rynsztunek, czyli panoplia, sporo ważył: brązowy hełm, na przykład typu korynckiego, zakrywający większość twarzy i tłumiący dźwięki; pancerz z brązu lub warstw lnu; nagolenniki; włócznia do pchnięć długości około 2–2,5 metra; krótki miecz; a przede wszystkim aspis – okrągła tarcza o średnicy około 90 centymetrów z drewna obitego brązem. Cały ekwipunek szacuje się na mniej więcej 20–30 kilogramów, więc zamożniejsi hoplici brali na wyprawę pomocnika do noszenia sprzętu.
Tarcza miała pętlę na przedramię pośrodku i uchwyt przy krawędzi, przez co osłaniała twój lewy bok i połowę sąsiada z lewej. Dlatego złamanie szyku zagrażało wszystkim, a porzucenie tarczy uchodziło za największą hańbę.
Bitwa w falandze
Bitwy były krótkimi, brutalnymi zderzeniami zwartych szyków, często ośmioszeregowych. Jak dokładnie przebiegały – czy tylne szeregi dosłownie napierały na przednie (tzw. othismos) – historycy spierają się do dziś. Kampanie zwykle trwały krótko i dopasowywano je do żniw. Do najsłynniejszych zwycięstw hoplitów należy Maraton (490 p.n.e.), gdzie Ateńczycy i Platejczycy pokonali perski desant, a także obrona Termopil w 480 roku p.n.e.
