Faraon
Jako faraon uchodziłbyś za żywe ogniwo między bogami a ludźmi – co brzmi wspaniale, dopóki nie dotrze do ciebie, że od twoich rytuałów miał zależeć porządek całego kosmosu.
Bóg-król z zakresem obowiązków
Władcy Egiptu panowali prawie trzy tysiąclecia – od zjednoczenia kraju około 3100 roku p.n.e. do śmierci Kleopatry VII w 30 roku p.n.e. Król uchodził za ziemskie wcielenie boga Horusa i syna boga słońca Ra. Jego podstawowym zadaniem było podtrzymywanie maat – prawdy, sprawiedliwości i ładu świata – przeciw chaosowi: przez rytuały, budowę świątyń, sądy i obronę granic.
Słowo „faraon” pochodzi od per-aa, czyli „wielki dom”. Pierwotnie oznaczało pałac, a dopiero od czasów Nowego Państwa samego króla.
Korony, tytuły i tłoczny dwór
Nosiłbyś symboliczne insygnia: białą koronę Górnego Egiptu, czerwoną Dolnego albo obie naraz, pasiastą chustę nemes, berło-laskę i bicz oraz sztuczną brodę ceremonialną – zakładały ją nawet kobiety na tronie, jak Hatszepsut. Pełna tytulatura królewska składała się z pięciu imion.
Na co dzień rządziłeś przez wezyrów, udzielałeś audiencji, brałeś udział w ceremoniach świątynnych i wyprawach wojennych. W teorii każdy kapłan w każdej świątyni Egiptu składał ofiary w twoim imieniu – dlatego to właśnie ciebie, a nie kapłana, przedstawiano na ścianach świątyń przed obliczem bogów. Dwór obejmował wiele żon i dzieci, co sprzyjało intrygom: papirusy opisują spisek w haremie przeciw Ramzesowi III, a tomografia jego mumii ujawniła głęboką ranę gardła.
Przygotowania do wieczności
Sporą część panowania pochłaniały przygotowania do życia pozagrobowego. Władcy Starego Państwa budowali piramidy – Wielka Piramida Cheopsa w Gizie z około 2560 roku p.n.e. miała pierwotnie około 146 metrów wysokości. Królów Nowego Państwa chowano w wykutych w skale grobowcach w Dolinie Królów. Większość z nich splądrowano już w starożytności, dlatego niemal nienaruszony grobowiec młodego Tutanchamona, odkryty przez Howarda Cartera w 1922 roku, wywołał sensację.
