Wojownik celtycki
Jako celtycki wojownik zdobywałbyś pozycję w sposób sprawdzony od wieków: łupieżczymi wyprawami, przechwałkami i męstwem w bitwie – w świecie grodów, uczt i jednej z najpiękniejszych sztuk metalowych epoki żelaza.
Kim byli Celtowie
„Celtowie” to szerokie określenie ludów epoki żelaza zamieszkujących dużą część Europy – od Galii i Brytanii po Europę Środkową, a nawet Anatolię, gdzie osiedli Galaci. Łączyły ich pokrewne języki i styl artystyczny, który archeolodzy nazywają lateńskim, od stanowiska La Tène w Szwajcarii. Nigdy nie tworzyli jednego narodu; żyli w wielu rywalizujących plemionach z wojowniczą arystokracją i doradcami-druidami.
Większość opisów Celtów spisali ich wrogowie, głównie Grecy i Rzymianie, więc relacje o dzikich, półnagich wojownikach trzeba czytać ostrożnie. Resztę uzupełnia archeologia: broń, pochówki z wozami i ufortyfikowane osady na wzgórzach zwane oppidami.
Broń i sztuka budzenia grozy
Zamożny wojownik miał długi żelazny miecz, włócznie i wysoką owalną lub prostokątną tarczę, czasem hełm albo kolczugę – to właśnie Celtom często przypisuje się jej wynalezienie. Bitwa była w równym stopniu pokazem co taktyką: grały trąby wojenne, jak karnyks z głowicą w kształcie dzika, rozlegały się okrzyki, a według pisarzy antycznych wojownicy usztywniali włosy wapnem.
Życie wojownika toczyło się też wokół uczt, na których o najlepszy kawałek mięsa – porcję bohatera – można było stoczyć pojedynek. Pisarze antyczni twierdzili również, że Celtowie przechowywali głowy zabitych wrogów jako trofea, a znaleziska z południowej Francji potwierdzają ten zwyczaj.
Wzloty i upadki
Celtyckich drużyn bano się w całym świecie antycznym. Około 390 roku p.n.e. Galowie pod wodzą Brennusa złupili Rzym, a w 279 roku p.n.e. inna grupa najechała Delfy w Grecji. Potem karta się odwróciła: w latach 58–50 p.n.e. Juliusz Cezar podbił Galię w kampanii, która według źródeł antycznych przyniosła śmierć lub niewolę ogromnej liczbie ludzi. Symbol oporu, Wercyngetoryks, skapitulował pod Alezją w 52 roku p.n.e.
