Senator
Jako senator rzymski siedziałbyś na samym szczycie największego imperium swojej epoki – bogaty, poważany i, za niewłaściwego cesarza, o jedno oskarżenie od upadku.
Jak dostać się do senatu
Senat powstał jako rada starszych doradzająca królom, a w republice stał się prawdziwym centrum władzy. Członkostwo było dożywotnie i zwykle wiązało się z wyborem na urząd, poczynając od kwestury. Liczba senatorów rosła od około 300 do 600 za Sulli i około 900 za Juliusza Cezara, aż August zredukował ją do mniej więcej 600.
August ustalił też próg majątkowy – około miliona sesterców. Senator miał czerpać dochody z ziemi; ustawa z 218 roku p.n.e. zakazywała mu posiadania dużych statków handlowych, a handel uważano za zajęcie poniżej godności. Wielu i tak inwestowało przez pośredników.
Dzień pracy senatora
Strój mówiłby wszystko: tunika z szerokim purpurowym pasem (latus clavus) pod białą togą i specjalne czerwone lub ciemne obuwie. Dzień zaczynał się od salutatio – klienci tłoczyli się w atrium, by cię powitać i prosić o przysługi. Senat obradował w kurii na Forum albo w świątyniach, od świtu i nigdy po zachodzie słońca.
Formalnie senat jedynie doradzał, a jego uchwały nazywano senatus consulta. W praktyce w czasach republiki decydował o finansach, polityce zagranicznej i dowództwach w prowincjach. Głos zabierano według ściśle ustalonej hierarchii, a długą przemową można było przeciągnąć obrady do zmroku i zablokować decyzję.
Władza, która ma swoją cenę
W cesarstwie senat zachował prestiż, zarządzał częścią prowincji i pełnił funkcję sądu, ale realna władza należała do princepsa. Senatorowie najczęściej padali ofiarą procesów o obrazę majestatu; niektórzy cesarze, jak Tyberiusz w ostatnich latach czy Domicjan, skazali wielu z nich na śmierć lub zmusili do samobójstwa. Najsłynniejszy czyn senatorów był zresztą krwawy: w idy marcowe 44 roku p.n.e. zasztyletowali Juliusza Cezara podczas posiedzenia w kurii Pompejusza.
