Jeż
Jako jeż co noc przemierzałbyś od kilkuset metrów do paru kilometrów, głośno węsząc za chrząszczami – i zwijał się w kolczastą kulę, gdy tylko zrobiło się zbyt ciekawie.
Płaszcz z przerobionych włosów
W Polsce żyją dwa blisko spokrewnione gatunki: jeż zachodni (Erinaceus europaeus) i jeż wschodni (Erinaceus roumanicus), różniące się głównie jasną plamą na piersi. Tak czy inaczej miałbyś 20–30 cm długości i ważył około 0,5–1,2 kg, zależnie od pory roku. Na grzbiecie nosisz około 5–7 tysięcy kolców, czyli pustych w środku, usztywnionych włosów. Pas mięśni pod skórą pozwala ci zwinąć się w ciasną kulę z nastroszonymi kolcami.
Wzrok masz słaby, za to węch i słuch znakomite. Jeże namaszczają się też własną śliną: gdy natrafią na nowy, intensywny zapach, przeżuwają jego źródło i rozprowadzają pienistą ślinę po kolcach. Po co – naukowcy wciąż się spierają.
Nocna zmiana
Jesteś zwierzęciem nocnym i mieszkasz głównie w żywopłotach, na łąkach, skrajach lasów, polach i w ogrodach. Jadasz przede wszystkim bezkręgowce: chrząszcze, gąsienice, dżdżownice, ślimaki, skorki, a od czasu do czasu jajo, żabę albo padlinę. Wbrew bajkom jeże nie noszą jabłek na kolcach, a mleko im szkodzi, bo nie trawią laktozy. Jeśli chcesz pomóc jeżowi, postaw mu miseczkę wody.
Żyjesz samotnie. Późną wiosną i latem samce szukają samic i z głośnym prychaniem krążą wokół nich. Młode, zwykle cztery–pięć w miocie, rodzą się ślepe, z miękkimi kolcami ukrytymi tuż pod skórą, które wychodzą na wierzch w ciągu kilku godzin.
Zimowy sen i współczesne pułapki
Mniej więcej od listopada do marca zapadałbyś w hibernację w gnieździe z liści pod żywopłotem lub stosem drewna; temperatura ciała spada wtedy do kilku stopni, a serce mocno zwalnia. Młode urodzone późnym latem często nie zdążą zgromadzić dość tłuszczu. Na jeże polują borsuki, lisy i puchacze, ale wiele z nich ginie pod kołami aut, od kosiarek i podkaszarek, trutek na ślimaki, w stawach o stromych brzegach i w ogrodach odgrodzonych szczelnym płotem. Dziki jeż żyje zwykle dwa–trzy lata.
