Szop pracz

Najpierw dłonie

Szop pracz (Procyon lotor) pochodzi z Ameryki Północnej, od południowej Kanady po Amerykę Środkową. Żyje w lasach w pobliżu wody, a także na przedmieściach i w wielkich miastach. Ważyłbyś około 5–10 kg, przed zimą czasem więcej, i nosił czarną maskę na oczach oraz pręgowany ogon. Przednie łapy są niezwykle sprawne: pięć długich palców i bardzo czuła skóra. Spora część kory czuciowej twojego mózgu zajmuje się właśnie sygnałami z dłoni.

Słynne „pranie” jedzenia, od którego pochodzi polska nazwa gatunku, służy dziś zdaniem badaczy głównie dotykowemu badaniu pokarmu. Zwilżenie łap najprawdopodobniej zwiększa ich wrażliwość, więc szop raczej „ogląda” jedzenie palcami, niż je myje.

Nocne wyjście na miasto

Byłbyś aktywny nocą i wszystkożerny: raki, żaby, owady, jaja, orzechy, owoce, kukurydza, a w mieście karma dla zwierząt i odpadki. Szopy świetnie się wspinają i chętnie urządzają legowiska w dziuplach, kominach, na strychach i w szopach. Doświadczenia, w tym klasyczne badania z początku XX wieku, pokazały, że długo pamiętają rozwiązania łamigłówek, a miejskie szopy wyspecjalizowały się w otwieraniu pokryw koszy.

Samica wychowuje wiosną zwykle troje–pięcioro młodych samotnie; samiec nie bierze w tym udziału. Młode opuszczają legowisko z matką w wieku około dwóch miesięcy i zostają z nią do jesieni.

Z ferm futrzarskich do Europy

Szopy trafiły do Europy dzięki fermom futrzarskim i celowym wypuszczeniom, zwłaszcza w Niemczech w latach 30. XX wieku. Dziś Niemcy mają dużą i wciąż rosnącą populację, a szopy rozprzestrzeniają się na zachodnią Polskę i inne kraje. Unia Europejska uznaje gatunek za inwazyjny, bo plądruje gniazda ptaków i konkuruje z rodzimymi zwierzętami. Na wolności szopy często żyją tylko dwa–trzy lata; giną pod kołami, od odstrzału, w starciu z psami lub kojotami i z powodu chorób, takich jak nosówka.