Wilk

Wataha to rodzina

Wilk szary (Canis lupus) dawniej zamieszkiwał większość półkuli północnej. Typowa wataha to para rodzicielska z potomstwem z ostatnich jednego–trzech lat, zwykle cztery–osiem zwierząt. Popularny obraz nieustannej walki o pozycję „samca alfa” wziął się głównie z obserwacji niespokrewnionych wilków w niewoli; na wolności watahę po prostu prowadzą rodzice. Ważyłbyś w Polsce około 30–50 kg i miał długie nogi stworzone do wędrówek.

Wataha broni terytorium, które w Polsce zajmuje zwykle około 150–300 km². Przemierzasz je niezmordowanym kłusem, często kilkadziesiąt kilometrów na dobę, znakując granice moczem i drapaniem ziemi oraz wyjąc, by utrzymać kontakt z rodziną i odstraszyć sąsiadów.

Polowanie zespołowe

W europejskich lasach i górach polowałbyś głównie na jelenie, sarny i dziki. Wilki testują stada, ścigając je, by wypatrzyć osobniki słabe, młode lub chore; większość pościgów kończy się niepowodzeniem. Po udanym polowaniu wilk potrafi zjeść kilka kilogramów mięsa za jednym razem, a potem pościć przez kilka dni. Szczenięta przychodzą na świat wiosną w norze, zwykle po cztery–sześć w miocie, a cała rodzina pomaga je karmić, zwracając przyniesione mięso.

W wieku roku–dwóch lat wiele młodych wilków odchodzi z domu, czasem setki kilometrów, by znaleźć partnera i założyć własną watahę.

Prześladowanie i powrót

Przez stulecia wilki tępiono w całej Europie strzelbą, wnykami i trucizną, a z wielu krajów zupełnie zniknęły. W Polsce od 1998 roku są ściśle chronione na terenie całego kraju. Ich liczebność wzrosła do kilku tysięcy, wróciły na zachód Polski i stamtąd zasiedliły Niemcy. Dziki wilk żyje zwykle cztery–sześć lat; ginie najczęściej pod kołami samochodów, od nielegalnego odstrzału, w walkach z innymi watahami lub na świerzb. Ludzi wilki zazwyczaj unikają, a ataki na człowieka są w Europie skrajnie rzadkie.