Wrona siwa
Jako wrona zapamiętałabyś twarz człowieka, który kiedyś cię przegonił – i opowiedziała o nim całej okolicy.
Szara kamizelka, czarny kaptur
Wrona siwa (Corvus cornix) to pospolity krukowaty ptak wschodniej i północnej Europy, w tym Polski, Skandynawii i krajów bałtyckich. Tułów ma popielaty, a głowę, gardło, skrzydła i ogon czarne. W zachodniej Europie zastępuje ją całkowicie czarna czarnowrona; tam, gdzie zasięgi się stykają, oba ptaki tworzą mieszańce w wąskiej strefie. Mierzyłabyś około 45–50 cm i czułabyś się jak u siebie w miastach, na polach, skrajach lasów, we wsiach i przy drogach, gdzie ruch samochodowy regularnie dostarcza padliny.
Wrony są wszystkożernymi oportunistkami: owady, dżdżownice, ziarno, jaja i pisklęta, drobne ssaki, padlina, resztki ryb, zawartość śmietników i wszystko, co zostawią po sobie piknikowicze. Nadmiar pokarmu chowają na później i pamiętają, gdzie go ukryły.
Mózg w ptasiej czaszce
Wrony należą do krukowatych, jednych z najinteligentniejszych ptaków. Krukowate rozwiązują wieloetapowe łamigłówki, w eksperymentach posługują się narzędziami i potrafią planować. Badania amerykańskich wron wykazały, że przez lata rozpoznają konkretne ludzkie twarze i obrzucają wrzaskiem osoby, które im wcześniej zagroziły – a inne wrony przejmują tę urazę. Wrony siwe filmowano, jak zrzucają małże na twarde powierzchnie i wyciągają żyłki wędkarskie z przerębli, żeby dostać się do ryby.
Rodzina, noclegowiska i starość
Pary są zwykle trwałe i w sezonie lęgowym bronią terytorium, budując gniazdo z patyków wysoko na drzewie albo na słupie energetycznym. Samica składa zwykle cztery–sześć jaj i wysiaduje je około 18–20 dni, a młode mogą zostawać z rodzicami jeszcze przez wiele miesięcy. Zimą wrony zbierają się na wielkich wspólnych noclegowiskach, często w miejskich parkach, razem z gawronami i kawkami. Dorosłym zagrażają nieliczni drapieżnicy, jak jastrząb czy puchacz. Dzikie wrony mogą żyć znacznie ponad dziesięć lat.
