Kolonista

Sama planeta

Grawitacja na Marsie to około 38 procent ziemskiej, a atmosfera, złożona głównie z dwutlenku węgla, ma mniej więcej 1 procent gęstości ziemskiej. Średnia temperatura powierzchni wynosi około −60°C. Bez globalnego pola magnetycznego i przy tak rzadkim powietrzu powierzchnia dostaje znacznie więcej promieniowania niż Ziemia – pomiary instrumentu RAD na łaziku Curiosity pomagają oszacować dawkę, jaką przyjęłaby załoga. Marsjański dzień, czyli sol, trwa około 24 godzin i 40 minut, co przynajmniej oszczędzałoby zegar biologiczny.

Podróż przy dzisiejszych napędach trwa około sześciu do dziewięciu miesięcy, a okna startowe otwierają się mniej więcej co 26 miesięcy, gdy Ziemia i Mars układają się korzystnie.

Codzienność (spekulacja)

Nikt jeszcze nie mieszkał na Marsie, więc to dobrze ugruntowane przypuszczenia. Osadnicy mieszkaliby zapewne w hermetycznych modułach częściowo zakopanych w regolicie, czyli luźnym gruncie, który chroniłby przed promieniowaniem. Wszystko trzeba by odzyskiwać: wodę z wilgoci w powietrzu i z moczu, jak na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, a tlen być może z atmosfery CO2 – eksperyment MOXIE na łaziku Perseverance pokazał to na małą skalę w latach 2021–2023. Jedzenie pochodziłoby głównie z cieplarni.

Marsjański pył jest drobny, naelektryzowany i zawiera nadchlorany – sole toksyczne dla człowieka – więc niewpuszczanie go do habitatu byłoby nieustannym obowiązkiem.

Izolacja i zdrowie

Opóźnienie łączności wynoszące od około 4 do 24 minut w jedną stronę uniemożliwiałoby rozmowę z Ziemią na żywo. Misje analogowe, takie jak HI-SEAS na Hawajach czy habitat CHAPEA w Houston, badają, jak małe załogi znoszą zamknięcie. Długofalowy wpływ niskiej grawitacji na kości, mięśnie, wzrok i ciążę pozostaje w dużej mierze nieznany – pierwsi koloniści byliby więc także obiektem eksperymentu.