Brachiozaur

Sylwetka żyrafy, masa ciężarówek

Nazwa Brachiosaurus znaczy „jaszczur ramienny” – od przednich kończyn, dłuższych niż tylne. W połączeniu z długą szyją wyrastającą z wysoko uniesionych barków dawało to sylwetkę żyrafy i zasięg żerowania szacowany na co najmniej 9 m. Długość wynosiła mniej więcej 18–22 m, a szacunki masy wahają się od około 30 do ponad 50 ton.

Puste, wypełnione powietrzem kręgi, połączone z ptasim systemem worków powietrznych, odciążały szyję i ułatwiały oddychanie tak ogromnemu zwierzęciu.

Który to właściwie brachiozaur?

Elmer Riggs opisał Brachiosaurus altithorax w 1903 roku na podstawie niekompletnego szkieletu z okolic Grand Junction w Kolorado, z późnojurajskiej formacji Morrison sprzed około 154 milionów lat. Przez większość XX wieku do tego samego rodzaju zaliczano też świetnie zachowane szkielety z Tendaguru w Tanzanii – w tym słynny okaz z berlińskiego Museum für Naturkunde.

Od szczegółowego porównania z 2009 roku większość badaczy wyodrębnia zwierzę afrykańskie jako osobny rodzaj Giraffatitan. Prawdziwy brachiozaur jest więc znany z mniej licznych kości, a wiele klasycznych rekonstrukcji przedstawia w istocie jego afrykańskiego kuzyna.

Życie w koronach drzew

Twój dzień byłby jednym długim posiłkiem. Tak wielki zauropod musiał przerabiać ogromne ilości twardych roślin: połykał je niemal bez żucia, a resztę załatwiała fermentacja w potężnych jelitach. Dorosłego osobnika trudno było zaatakować nawet allozaurowi, więc najgroźniejsza była młodość – zauropody wykluwały się z jaj jako niewielkie, bezbronne zwierzęta i musiały szybko rosnąć.

Twoimi sąsiadami na równinach Morrison byłyby diplodoki, kamarazaury i stegozaury, z których każdy żerował na innej wysokości. Taki pionowy podział jadłospisu – jedni skubią przy ziemi, inni w koronach drzew – to jeden z powodów, dla których tyle olbrzymich roślinożerców mogło dzielić ten sam krajobraz bez ciągłej rywalizacji o pokarm.