Brontozaur

Skreślony i przywrócony

Othniel Charles Marsh nazwał apatozaura w 1877 roku, a brontozaura w 1879 – w czasie gorączkowej „wojny o kości” z Edwardem Drinkerem Cope’em. W 1903 roku Elmer Riggs uznał, że to ten sam rodzaj. Ponieważ nazwa Apatosaurus była starsza, Brontosaurus formalnie zniknął, choć muzea, filmy i amerykański znaczek pocztowy z 1989 roku uparcie go używały.

W 2015 roku Emanuel Tschopp i współpracownicy porównali dziesiątki okazów i uznali, że różnice wystarczają do przywrócenia rodzaju z trzema gatunkami: B. excelsus, B. parvus i B. yahnahpin. Wielu badaczy to przyjęło, ale granica między brontozaurem a apatozaurem jest cienka i nie brak głosów, że to jednak jeden rodzaj.

Ciężka waga z równin Morrison

Brontozaur żył w późnej jurze, około 156–146 milionów lat temu, na terenie dzisiejszego zachodu USA – w formacji Morrison, obok diplodoka, stegozaura i allozaura. Był krępym apatozaurynem: miał około 20–22 m długości, szacunkowo 15 ton lub więcej masy i wyjątkowo masywną, głęboką szyję.

Szyję nosił raczej nisko, omiatając nią krzewy i rośliny przy ziemi, zamiast wyciągać ją pionowo w górę. Jak inne zauropody wykluwałbyś się z jaja wielkości mniej więcej grejpfruta lub mniejszego i rósłbyś w zawrotnym tempie. Badania mikrostruktury kości apatozaurynów sugerują, że prawie dorosłe rozmiary osiągały w około 10–15 lat. Młode wcale nie przypominały miniatur dorosłych – miały krótsze szyje i proporcjonalnie większe głowy.

Bicz i cudza głowa

Długi ogon zwężał się w cienki, biczowaty koniec. Modele komputerowe sugerują, że apatozauryny mogły nim smagać tak szybko, że czubek zbliżał się do prędkości dźwięku, a może ją przekraczał – to ciekawa, ale niepotwierdzona hipoteza.

Przez dziesięciolecia wiele muzealnych szkieletów nosiło cudzą głowę: krótką, kanciastą czaszkę wzorowaną na kamarazaurze. Dopiero pod koniec lat 70. XX wieku zastąpiono ją dłuższą, podobną do diplodokowej, właściwą dla apatozaurynów.