Amargazaur

Długoszyi z krótką szyją

Amargasaurus cazaui żył około 129–122 milionów lat temu na terenie dzisiejszej prowincji Neuquén w Argentynie. Leonardo Salgado i José Bonaparte opisali go w 1991 roku na podstawie jednego, dość kompletnego szkieletu. Przy długości około 9–10 m był mały jak na zauropoda, a jego szyja – stosunkowo krótka.

Należał do dikreozaurów, rodziny krępych diplodokokształtnych, które żerowały raczej nisko – na paprociach, sagowcach i krzewach w pobliżu rzek – niż w koronach drzew. Jedyny znany szkielet odkryła w 1984 roku wyprawa kierowana przez José Bonapartego. Obejmuje znaczną część kręgosłupa i fragmenty czaszki, co jak na zauropoda jest wyjątkowym szczęściem – czaszki tych zwierząt były delikatne i rzadko się zachowywały.

Żagiel, kolce, a może jedno i drugie?

Znakiem rozpoznawczym jest podwójny rząd bardzo wysokich, rozwidlonych wyrostków na kręgach szyjnych; najdłuższe przekraczały pół metra. Jak wyglądały za życia – to jedna z otwartych zagadek anatomii dinozaurów.

Dawne rekonstrukcje łączyły je skórą w jeden lub dwa żagle. Inni badacze wolą osobne kolce pokryte rogową pochwą, jak rogi bydła – szyja wyglądałaby wtedy groźnie i najeżenie. Jeszcze inna interpretacja wiąże wyrostki z podtrzymywaniem samej szyi. Możliwe też, że stukały o siebie, wydając dźwięki. Obecne dowody nie rozstrzygają sporu i obie wersje ilustracji da się obronić.

Życie z irokezem

Niezależnie od pokrycia, tak rzucające się w oczy kolce niemal na pewno służyły do pokazu – rozpoznawania pobratymców, imponowania rywalom albo odstraszania drapieżników przez optyczne powiększenie sylwetki. Szyja najeżona wysokimi wyrostkami nie mogła się mocno wyginać w górę, więc spędzałbyś dni na skubaniu roślin na wysokości barków i niżej, wypatrując teropodów wczesnokredowej Patagonii.

Jego najbliższy krewny, bajadazaur, opisany w 2019 roku, miał jeszcze dłuższe, ostre kolce skierowane do przodu, co wzmacnia hipotezę obronną.