Baryonyks

Mokradła Wealdu

Około 130–125 milionów lat temu południowa Anglia była nizinną krainą rzek, jezior i sezonowych powodzi, porośniętą skrzypami, paprociami i drzewami iglastymi – ten krajobraz zapisały iły Weald Clay. Nieopodal pasły się stada iguanodonów, w wodzie czaili się krewni krokodyli, a ryb było pod dostatkiem.

Masz 7,5–9 metrów długości i ważysz być może 1–2 tony. Długie, wąskie szczęki mieszczą wiele stożkowatych zębów i kończą się rozetowatym poszerzeniem, podobnie jak u gawiala. Szyja była długa i mniej wygięta w literę S niż u wielu teropodów, a ręce potężne. Badania izotopów w zębach spinozaurydów sugerują, że twoja rodzina spędzała dużo czasu przy wodzie lub w niej, choć na lądzie poruszała się sprawnie. Gdy ryb brakowało, mogłeś też korzystać z padliny. Byłeś więc wszechstronnym specjalistą od rzecznych brzegów.

Co było w żołądku

W szkielecie zachowały się nadtrawione łuski i zęby dużej ryby Scheenstia (dawniej Lepidotes) oraz kości młodego iguanodona. To pierwszy bezpośredni dowód, że teropod jadał ryby – i zarazem dowód, że nie był wyłącznie rybożercą. Ogromny pazur kciuka, mierzący po kości około 30 centymetrów, mógł służyć do wyławiania ryb albo rozrywania padliny.

Niespodzianka z Surrey

W styczniu 1983 roku kolekcjoner-amator William Walker znalazł wielki pazur w wyrobisku gliny koło Ockley w hrabstwie Surrey. Muzeum Historii Naturalnej w Londynie wydobyło resztę szkieletu, a w 1986 roku nazwano go na cześć znalazcy Baryonyx walkeri. Długi pysk pomógł zrozumieć zagadkowego wówczas spinozaura. Od 2021 roku z wyspy Wight opisano dwóch kolejnych krewnych: Ceratosuchopsa i Riparovenatora. Oryginalny szkielet jest kompletny w mniej więcej 65 procentach i pozostaje jednym z najważniejszych znalezisk teropodów w Europie.