Ankylozaur
Jako ankylozaur byłbyś chodzącym bunkrem – szerokim, niskim i opancerzonym od pyska po ogon, z kostną maczugą zdolną strzaskać drapieżnikowi kostkę.
Największy czołg
Ankylosaurus magniventris, opisany przez Barnuma Browna w 1908 roku, żył około 68–66 milionów lat temu w zachodniej Ameryce Północnej – obok triceratopsa i tyranozaura w formacji Hell Creek i pokrewnych. Był największym znanym ankylozaurydem: szacuje się, że mierzył około 6–8 m i ważył 5–8 ton.
Co ciekawe, znamy tylko kilka niekompletnych szkieletów, a większość rekonstrukcji całego ciała opiera się na lepiej poznanych krewnych, takich jak euoplocefal. Tylna część ogona była usztywniona, więc zginał się on głównie u nasady.
Pancerz i maczuga
Grzbiet pokrywałyby ci osteodermy – kostne płytki osadzone w skórze – tworzące pasy pancerza, a z tyłu czaszki sterczałyby rogi. U niektórych ankylozaurydów nawet powieki miały kostne wzmocnienia.
Ogon kończył się maczugą ze zrośniętych osteoderm, a usztywnione kręgi ogonowe zmieniały go w trzonek. Badania biomechaniczne sugerują, że duża maczuga mogła uderzyć z siłą wystarczającą do złamania kości. Urazy u spokrewnionych ankylozaurów wskazują, że walczyły nimi także między sobą, być może o terytorium lub partnerów. Ankylozaury nie były bezmyślnymi pudłami na nogach. Tomografia czaszek spokrewnionych gatunków ujawniła skomplikowane, zapętlone przewody nosowe, które mogły ogrzewać i nawilżać wdychane powietrze oraz wzmacniać wydawane dźwięki. Także zmysł węchu był u nich zapewne dobrze rozwinięty, co pomagało w szukaniu pożywienia i wyczuwaniu zagrożenia.
Życie przy ziemi
Ankylozaur żerował nisko, zjadając paprocie, krzewy i być może owoce do około metra nad ziemią. Miał drobne, liściowate zęby i zapewne polegał na pojemnym przewodzie pokarmowym, w którym fermentowały twarde rośliny – szerokie ciało mieściło odpowiednio szeroki układ trawienny, do czego nawiązuje nazwa gatunkowa „wielki brzuch”.
Mając w sąsiedztwie tyranozaura, najlepiej byłoby stać twardo, chronić brzuch i zamachnąć się ogonem.
