Żaba trawna
Jako żaba zaczynałabyś życie jako jedna kropka w galaretowatym kłębie liczącym tysiąc–dwa tysiące jaj – a szanse na dorosłość miałabyś niewielkie.
Dwa życia w jednym
Żaba trawna (Rana temporaria) zamieszkuje większość Europy, od Hiszpanii i Wysp Brytyjskich po Ural i północną Skandynawię. Spotkasz ją na łąkach, w lasach, w ogrodach i wszędzie w pobliżu stawów i mokradeł. Dorosłe mają około 6–9 cm długości, są brązowe, oliwkowe lub rdzawe, z ciemną plamą za każdym okiem. Wczesną wiosną, często zaraz po stopnieniu lodu, żaby zbierają się w płytkich stawach na gody. Samce wydają ciche, pomrukujące głosy i obejmują samice w uścisku zwanym ampleksusem, gdy ta składa kłąb około 1000–2000 jaj, które samiec zapładnia.
Kijanki wykluwają się po kilku tygodniach, oddychają skrzelami, skubią glony, a potem wyrastają im nogi. Po dwóch–trzech miesiącach wchłaniają ogon i wychodzą z wody jako maleńkie żabki.
Skóra, język i oczy
Jako dorosła żaba oddychałabyś płucami, ale też wilgotną skórą, szczególnie w wodzie i zimą. Owady, ślimaki, pająki i dżdżownice łapiesz lepkim językiem przyczepionym z przodu pyska, który wystrzeliwuje z ogromną prędkością. Przy przełykaniu gałki oczne zapadają się w głąb, pomagając przepchnąć kęs do gardła.
Większość lata spędzasz na lądzie, często daleko od wody, a wiosną wracasz do stawów rozrodczych. Wiele żab trawnych zimuje na dnie zbiorników, w mule lub liściach, korzystając niemal wyłącznie z tlenu pobieranego przez skórę.
Przekąska dla wszystkich
Żaby to ważny pokarm czapli, bocianów, zaskrońców, wydr, lisów, tchórzy, ryb, a nawet larw ważek, które zjadają kijanki. Tylko niewielki odsetek jaj daje dorosłe żaby. Te, które przetrwają, mogą żyć na wolności kilka lat. Największe zagrożenia to osuszanie mokradeł, ruch drogowy podczas wiosennych wędrówek – stąd tymczasowe płotki i przejścia dla płazów przy drogach – pestycydy oraz chytridiomikoza, grzybicza choroba, która zdziesiątkowała płazy na całym świecie. W Polsce żaba trawna jest objęta częściową ochroną gatunkową.
