Kapibara
Jako kapibara byłabyś największym gryzoniem na planecie – i większość dnia spędzała na jedzeniu trawy, moczeniu się w wodzie i użyczaniu grzbietu ptakom.
Kuzynka świnki morskiej w rozmiarze XXL
Kapibara (Hydrochoerus hydrochaeris) zamieszkuje dużą część Ameryki Południowej na wschód od Andów, od Wenezueli po północną Argentynę, wszędzie tam, gdzie jest woda: rzeki, jeziora, bagna i zalewowe sawanny, takie jak wenezuelskie Llanos czy brazylijski Pantanal. Dorosłe osobniki ważą około 35–65 kg i mierzą w kłębie mniej więcej pół metra. Najbliższymi krewnymi są świnki morskie i kawie.
Twoje ciało byłoby przystosowane do ziemnowodnego życia: częściowo błoniaste palce, oczy, uszy i nozdrza osadzone wysoko na głowie jak u hipopotama oraz zdolność pozostawania pod wodą przez kilka minut, gdy trzeba uciec przed drapieżnikiem.
Wypas i życie w grupie
Kapibary są roślinożercami pasącymi się głównie na trawach i roślinach wodnych, często po kilka kilogramów dziennie. Podobnie jak króliki zjadają rano część własnych odchodów, by drugi raz strawić celulozę i wydobyć z niej więcej składników odżywczych. Zęby rosną ci przez całe życie, nadążając za ścieraniem.
Żyłabyś w grupie liczącej zwykle 10–20 zwierząt, z dominującym samcem, kilkoma samicami i młodymi. Porozumiewacie się szczeknięciami, gwizdami, pomrukami i kliknięciami. Kapibary słyną z tolerancji wobec innych gatunków: ptaki wyjadają im kleszcze ze skóry, a inne zwierzęta często odpoczywają tuż obok.
Drapieżniki i ludzie
Spokojny wizerunek skrywa niebezpieczne życie. Na kapibary polują jaguary, pumy, kajmany i anakondy, a na młode także duże ptaki drapieżne i lisy. Ludzie polują na nie i hodują je dla mięsa i skóry. W części Brazylii kapibary zamieszkały w miejskich parkach i nad rzekami w miastach, gdzie mogą roznosić kleszcze przenoszące brazylijską gorączkę plamistą. Po ciąży trwającej około pięciu miesięcy samica rodzi średnio około czworga młodych, które już po kilku godzinach chodzą i pływają. Na wolności kapibary żyją zwykle 8–10 lat.
